آستین ها را بالا بزنیم/توماس فریدمن

از یک نظر این روند می تواند مفید باشد. اگرچه اخیراً ارزش دلار تا اندازه ای ارزش یافته، ما به مشتری های خارجی و صندوق های سرمایه گذاری خارجی نظیر چین، آسیا، اروپا و خاورمیانه بیش از هر زمان دیگر نیاز داریم تا بتوانیم بحران کنونی را از سر بگذرانیم. البته آنها هم به کالاهای ما نیازمند هستند. در این روند ما هرچه بیشتر در سیستم اقتصادی جهان جذب شده به میزان وابستگی مان به دیگر کشورها افزوده می شود. سارا پیلین نباید از اینکه دکترین بوش را نمی فهمد نگران باشد. هیچ کس دیگر نیز منظور و مفهوم آن را نمی داند. البته دکترین بوش تا اندازه ای به یکجانبه گرایی آمریکا در جهان مربوط است و به سبب اجرای این دکترین توانایی رئیس جمهوری بعدی در اقدام یکجانبه در هر زمینه ممکن غیر از امنیت ملی بسیار کاهش خواهد یافت. همان طور که در ضرب المثل قدیمی آمده هر کس پول دارد قواعد را تعیین می کند چون ما اکنون دیگر آنقدرها پول نداریم. تا وقتی به اندازه کافی پول نداشته باشیم باید تابع کسانی باشیم که پول را به ما قرض می دهند. زمانی که دولت ایالات متحده نیمی از کل استقراض اش را از منابع خارجی تامین می کند، نرخ پس انداز خانوارهای آمریکایی به صفر رسیده و چین به تنهایی هزار میلیارد دلار اوراق قرضه بانک مرکزی آمریکا را در اختیار دارد به سادگی می توان فهمید مشکل اقتصادی و مالی کنونی از ساده انگاری رهبران ما و فقدان انضباط مالی بانک ها و موسسات مالی به وجود آمده است. مطمئن هستم که در آینده تعداد بیشتری از سرمایه گذاران خارجی که به آمریکا می آیند به خرید دارایی های سودده ما نظیر آسمان خراش ها، املاک و شرکت های سودده خواهند پرداخت. آنها دیگر به خرید اوراق قرضه دولتی، سهام بانک ها و نهادهای مالی اقدام نمی کنند البته مشکلی نیست. آمریکایی ها نیز دارایی هایی در سرتاسر جهان در تملک خود دارند. خارجی ها از سال ها پیش حجم عظیمی از سهام شرکت های آمریکایی را در تملک خود داشته اند. این مقتضای جهانی سازی است اما ما باید از جهانی شدن اقتصاد سود ببریم. جفری گارتن استاد تجارت و امور مالی در دانشکده مدیریت دانشگاه ییل می گوید: «دور بعدی سرمایه هایی که از خارج به ایالات متحده وارد می شود به خرید دارایی های فیزیکی و سودده اختصاص خواهد یافت. افزایش بدهی های آمریکا به معنای کاهش حق حاکمیت ماست. این به معنای آن است که باید هنگام تدوین سیاست های اقتصادی خود توجه کنیم که آیا دیگران موافق خواهند بود یا نه. باید همان توصیه ها و انتقادهایی را که برای نیم قرن به دیگر کشورها می کردیم اکنون برای خود پذیرا باشیم و بسیار بیشتر از گذشته درباره سیاست های مالی و پولی خود با دیگر کشورها مشورت کنیم. از سوی دیگر تصمیم های شرکت ها بیش از پیش نسبت به عوامل خارجی و بین المللی حساس خواهند بود زیرا تعداد بیشتری از غیرآمریکایی ها در بین اعضای هیات مدیره شرکت های آمریکایی خواهند بود.» این روند در نهایت موجب رقابتی تر شدن صنایع آمریکایی خواهد شد اما به این شرط که تعقل بر تصمیم گیری حاکم شود. مسلماً فعلاً نه باراک اوباما و نه جان مک کین جرات صحبت کردن در این باره را ندارند. آنها مایلند وانمود کنند هیچ چیز تغییر نکرده است اما به محض اینکه یکی از آنها وارد کاخ سفید شود، سخنان دیگری از دهان آنها خواهید شنید و این اتفاق تعجب آور ژانویه رخ خواهد داد. پس از حمله روسیه به گرجستان صحبت های زیادی درباره پایان جهانی سازی، بازگشت تاریخ و تسلط سیاست بر اقتصاد شنیدیم اما من چنین فکر نمی کنم. سیاست و اقتصاد همواره به شدت درهم تنیده هستند. تاریخ ساختن به ندرت بدون هزینه است. بورس مسکو به سبب حمله این کشور به گرجستان دچار تزلزل شده و بحران اقتصادی جهانی باعث کاهش شدید درآمدهای نفتی و گازی این کشور شده است. هیچ کشوری یک جزیره نیست. برای ساختن تاریخ تنها اراده انجام آن کافی نیست. روش یعنی منابعی که برای انجام این کار باید دراختیار داشته باشید نیز وابسته است. رئیس جمهوری بعدی آمریکا با هر اراده ای که وارد کاخ سفید شود درخواهد یافت که منابع اش برای تحقق این اراده نابود شده و بسیار محدود است. تا زمانی که آستین ها را بالا نزنیم و تلاش را آغاز نکنیم وضعیت همین طور خواهد بود.
منبع: نیویورک تایمز
ترجمه محمدعلی آذری نیا